The Guest. Szybka recenzja

Sygnał

Mąż, żona i kochanek w dziwacznej rzeczywistości nad którą kontrolę przejmuje tajemniczy sygnał nadawany przez radio i telewizję? Czego to ludzie nie wymyślą? Od horrorów ciężko jest wymagać niesztampowych rozwiązań oraz ekscytujących historii pobudzających wyobraźnię widza. Oczywiście nie jest to niemożliwe, bo co jakiś czas pojawia się perełka w stylu Dom w głębi lasu. Jednak większość "strasznych filmów" (perfidnie napiszę w cudzysłowie) korzysta ze sprawdzonych schematów: final girl, podróży od punktu A do B itd. Ten krótki i kompletnie pozbawiony ładu oraz składu wstęp powinien dążyć do przedstawienia kolejnego z moich ulubionych filmów jakim jest Sygnał.
Sygnał (The Signal) powstał w 2007 roku, a jego reżyserii podjęło się trzech panów: Jacob Gentry, David Bruckner oraz Dan Bush. Przeglądając ich filmografie nie znalazłem żadnych interesujących informacji, no może poza faktem, że jeden z nich podejmie się reżyserii nowego filmu z serii "Piątek trzynastego", ale chrzanić to... Od razu zaznaczę, że Sygnał nie jest dobrym filmem, prawdopodobnie z ledwością broni się jako przeciętniak. Fabuła skupia się na tajemniczym sygnale, który ni stąd, ni zowąd zaczyna być nadawany przez telewizję, radio oraz telefony. Przez kogo? Dlaczego? Nieważne. Przekaz wywołuje agresję lub, i halucynacje u odbiorców. Jak łatwo się domyślić The Signal brzmi jak typowy survival horror. Różnica pomiędzy nim, a setkami filmów o podobnej tematyce dzięki czemu zostałem kupiony to sposób realizacji. Film podzielono na trzy części tzw. "Transmisje", z których każda opowiada fragment tej samej historii z perspektywy innej osoby. Podoba mi się to, że autorzy tego słabego horroru, a właściwie thrillera nie poszli na zupełną łatwiznę, budując akcję idącą od punktu A do punktu B, i w pewien sposób starali się wyróżnić swoje dzieło poprzez podział na trzy części. Za plusem idzie minus: bo każdy reżyser był odpowiedzialny za swoją i tylko swoją część przez co historie nie są na równym poziomie,co może przeszkadzać, bo fajny klimat (nienawidzę tego określenia, jak ktoś znajdzie inne to proszę pisać) stworzony w "Crazy in Love" zupełnie niknie w pokręconym "The Jealousy Monster", aby próbować wrócić do niego w "Escape from Terminus". Celem twórców nie było straszenie widzów (przynajmniej twórców transmisji 1 i 3), a opowiedzenie historii żony, męża i kochanka. Trzeba napisać coś o muzyce, bo ktoś odwalił kawał dobrej roboty. Piosenka przewijająca się przez film jest idealna: wpada w ucho, buduje nastrój i... Nie, bo to byłby spoiler. Słowo o plakatach, które mają fenomenalny... eh znowu użyję znienawidzonego przeze mnie określenia, ale drut... mają fenomenalny klimat. Plakat z Myą i Benem na tle "zarażonych" sygnałem przez długi okres zdobił moją ścianę. Po plusach trzeba przejść do minusów, czyli tego wszystkiego, co mi osobiście nie przeszkadzało, ale niestety wpływało na poziom filmu. Przede wszystkim wykonanie i tyle w temacie. Oglądając ten film ma się wrażenie wszechobecnej amatorszczyzny. Aktorstwo jest słabe. Wyjątek stanowi Justin Welborn, który jako jedyny potrafi być przed kamerą potrafi zachowywać się naturalnie. Sygnał to jeden z moich ulubionych filmów, ale pomimo tego, a może raczej właśnie dlatego, nie mogę polecić go nikomu, bo wiem, że większość widzów zarzuci mu nudę, tandetne wykonanie, przesadną brutalność, albo przerost treści nad formą. Jeśli o mnie chodzi to cenię go za dziwność.

Informacje
Tytuł	pl. Sygnał oryg. The Signal
Reżyser	Jacob Gentry, David Bruckner, Dan Bush
Gatunek	Thriller
Rok produkcji	2007
Kraj produkcji	USA
Ulubiony bohater	Ben Capstone (Justin Welborn)
Ulubiony cytat	Ben do Myi: Moglibyśmy opuścić Terminus. Jutro.   W pieprzony, nowy rok. Moglibyśmy.
Ulubiona scena	Bez spoilerów: ostatnia scena i tyle.
Zwiastun	Klik

Cube

Od jakiegoś czasu noszę się z zamiarem stworzenia jakiejś notatki na temat ulubionych filmów. Myślałem o rankingu, ale jak wybrać najbardziej ulubione spośród najbardziej ulubionych? Nie potrafię. Dlatego postanowiłem, że stworzę serię notatek, z których każda będzie poświęcona pseudo-filozoficznym przemyśleniom (czyt.nadinterpretacji) na temat mojego ulubionego filmu.
Powstały w 1997 roku Cube to nie tylko mój ulubiony film, do którego wracałem kilkadziesiąt razy, ale także pierwszy film, który obejrzałem jako "świadomy widz".
W 1997 roku powstaje niskobudżetowy film o tajemniczym tytule Cube. Jego reżyserem, a także współscenarzystą został nieznany wtedy nikomu Vincenzo Natalie. Sam reżyser przyznał, że tworząc scenariusz do filmu wraz z przyjaciółmi siedzieli niewielkim pokoju hotelowym. To nie przypadek, bo film mówiący o zniewoleniu, poszukiwaniu wolności rozgrywa się w klaustrofobicznym pomieszczeniu.

Oto sześć osób budzi się we wnętrzu sześcianu. Na każdej ze ścian, suficie i podłodze znajdują się małe przejścia prowadzące do następnego, identycznego pomieszczenia. Poruszanie się po tym miejscu jest tym gorsze, że w niektórych z pokoi znajdują się wymyślne pułapki. Bohaterowie niewiedzą wiele o swoich towarzyszach. Jedyne czym operują to szczątkowe informacje, których sami o sobie udzielają pozostałym. Mamy tu policjanta, skazańca, lekarza, studentkę matematyki, architekta i cierpiącego na autyzm chłopca. Mówią prawdę, czy kłamią? Nie jesteśmy w stanie powiedzieć. Więźniowie są ubrani w szare uniformy z imionami, które wskazują ich status w kostce - są równi. Ale czego oczekują od nich ci, którzy ich tam zamknęli? Historia jest intrygująca, zaś atmosfera filmu od pierwszego ujęcia, gdy Alderson otwiera drzwi do następnego pokoju jest duszna i niepokojąca. 
Z pewnością nie jest to reality show. Nikt nie obserwuje więźniów, nie ma siły wyższej podejmującej decyzje, poza widzem nikt im nie kibicuje (jak to nieudolnie próbują wmówić sequel i prequel). Jeden z bohaterów sam stwierdza: "Wielki Brat nie istnieje". Ogromną rolę odgrywają charaktery postaci: dominujący policjant-bohater, charakteryzująca się empatią lekarka, zarozumiały więzień, nieśmiała studentka oraz architekt będący cynikiem. Nie ma jednak sztywnego podziału na dobro i zło. Bycie nieśmiałym nie znaczy, że traktuje się pozostałych na równi ze samym sobą, a chęć przywództwa nie wyklucza złych intencji. Sześcian również nie jest ani dobry ani zły. Ma reguły, które należy poznać i ściśle ich przestrzegać. To jedynie miejsce, gdzie dobrze widać poszczególne zachowania i reakcje. Wszystko, co dzieje się w jego wnętrzu jest zrządzeniem dziwnego przypadku. Dla przykładu: okulary Leaven pękają w kształt wzoru jaki znajduje się na ścianach pokoi, zaś nazwiska bohaterów są nazwami więzień, a ich charaktery zdają się odpowiadać cechom tychże zakładów karnych.
Atmosferę filmu tworzą dźwięk oraz przestrzeń. Suche odgłosy otwierających się drzwi, przesuwających się sześcianów, oddechy, dźwięki przypominające szepty. Kolory poszczególnych sal odpowiadają danej sytuacji: agresja i złość towarzyszy czerwonym pokojom, niebieskie to spokój, a żółte oznaczają wyczerpanie lub zamknięcie pewnego etapu.
Cube można interpretować na wiele sposobów. To poszukiwanie wolności, próba ucieczki ze świata, która okazuje się niemożliwą, bo za drzwiami kryje się kolejny, identyczny pokój. Czy warto próbować uciekać? Czy warto podejmować jakąkolwiek próbę wydostania się z kostki?

Informacje
Tytuł	Cube
Reżyser	Vincenzo Natali
Gatunek	Thriller
Rok produkcji	1997
Kraj produkcji	Kanada
Ulubiony bohater	David Worth (David Hewlett)
Ulubiony cytat	Rozmowa Wortha i Leven: - A co jest poza sześcianem? - Bezgraniczna ludzka głupota.
Ulubiona scena	Zielony pokój.
Zwiastun	Klik